รู้ตัวเลยว่า ไม่ได้ลงอะไรที่นี่มานานมาก แต่จริงๆแล้วก็ยังเขียนบทความลงที่นู่นที่นี่อยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ได้มาอัพเดทเว็บนี้เท่านั้นเอง ไหนๆ วันนี้เข้ามาดูทั้งที ขอลงเรื่องที่เขียนให้บางกอกโพสต์ไว้ซะเลย...เรื่องที่ลงนี้จะแตกต่างจากที่ลงในหนังสือพิมพ์และที่เขาเอาไปโพสต์ไว้ตามเว็บต่างๆบ้าง เนื่องจากเรื่องด้านล่างนี้ไม่ได้ผ่านการเอดิทจากกองบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์จ้า ลงเล่นๆ พอให้ได้อัพเดทกันบ้าง...จินตนาการรูปกันเอาเองละกันนะจ๊ะ

                At last, my wish was fulfilled.  I had finally returned to the Spratlys in the South China Sea after promising myself that I would do so after I had last visited them three years ago.  Once again, I was back onboard the luxurious Thai-registered live-aboard MV Dive Master I, which operates dive trips from Labuan Island to the Malaysian-held territories of the Spratlys, during the off-season in the Thai Andaman.

                A brief diving stop at Cement Wreck, not far from Labuan, revealed some eerie creatures like Giant Frogfish, Leaffish, Sawblade Shrimps and many others, none of which I saw here 3 years ago.  This was because the dive masters on our vessel were familiar with and had much experience of the dive sites here.  As soon as our heads dipped below the waves, they led us to known locations without us having to waste time looking for them.  After this, we set out on the long 16-hour journey on the vessel to the Swallow Islands or Layang Layang which was not that bad due to the calm weather.  This time, we were accompanied by several fishing boats participating in the annual Labuan deep-sea game fishing tournament.  They fish here because the Malaysian Spratlys consist of several oceanic atolls and seas that reach depths of over 2,000 metres in certain areas.  Large pelagic fish and numerous deep-sea fish can be found in the area meaning that game fishing is popular and well-established here, much more so than diving.

                Upon arriving at Layang Layang, our boat manager went to check in at the military base on the island as usual.  The Spratlys actually cover a marine area of more than 400,000 km² though the land area of less than 5 km² lies in a sensitive contested zone.  Each of the more than 650 reefs, islets, atolls, cays and islands have been claimed by 6 different countries; China, Taiwan, Malaysia, Philippines, Brunei and Vietnam.  Some are still disputed.  That’s why we had to report to the Malaysian military when we entered their zone.

                After a disappointing dive in the morning (we didn’t see hammerhead sharks), we headed off to Dallas Reef or Terumba Laya, another Malaysian-claimed atoll 1.5 hrs to the north of Layang Layang.  The shallow reef enclosing a lagoon could be seen as we approached.  The water was so nice and clear, with the sunlight creating different shades of blue and green depending on the depth.  Only some parts of the reef can be seen above the water at low tide.  We jumped into the water on the southeast wall of this huge atoll but after 15 minutes of hanging in the deep blue water our hopes of seeing hammerheads or other large creatures faded.  As we headed back to the reef, yellow soft corals dominated the wall and lots of coral reef species could be observed.  Just before resurfacing, a large black Manta Ray slowly glided by us.  What a creature!  The following dives at other sites on the reef increased our excitement.  A huge Marbled Ray, Grey Reef Sharks, Whitetips, a school of Oceanic Triggerfish coming from the depth to lay eggs, and many other species were observed on the sandy floor near the reef that was adorned with beautiful Sea Whips and Sea Fans.

                Since the wind and waves in the open sea seemed to be on our side, we decided to head northwards for another 2.5 hours to the Mariveles Reef or Terumba Mantanani.  This huge sandy cay, surrounded by two lagoons and a reef has been under occupation since 1986.  After reporting to the stationed soldiers, our vessel headed to the southeast of the reef.  Nobody in the boat, not even our dive leaders, had dived here before.  Something might be waiting for us below.  We used the dingy to get close to the reef, rolled back, let out the air, dived down and I was freezing.  It wasn’t due to anything serious or dangerous; it was simply due to the tremendous scene around me.  Uncountable numbers of huge sea fans extended their branches from the wall and were interspersed with black corals, soft corals and other hard corals.  I felt like I had just discovered a huge untouched primitive virgin forest abundant with giant trees and diverse flora.  In more than ten years of diving, I had never seen any site like this before.  All the sea fans were complete with no damage from human activities.  Below the depth of 35 metres where I was, and right up to the shallower reef above, these marvellous corals were to be found.  This showed me that the water here was very clear allowing the sunlight to penetrate and the corals to grow healthily even below 40 metres.  Forget looking for large fish, I swam here and there admiring my new discovery.  Thanks to the nitrox provided by the boat, I could stay underwater and enjoy the site for longer than usual.  When we came up and talked, everybody seemed to have had the same experience.  Some of us asked about the name of the reef, ‘Mariveles’, and saying, “Does it come from ‘Marvellous’?”.  We wanted to dive here again but, unfortunately, the wind and waves picked up and forced us to head back to Layang Layang where we could find more tranquil waters.

                Although we didn’t encounter any large fish (since the water was too warm and big fish normally come with cold currents), there was plenty of evidence that large fish can be found in the Spratlys.  By the time we had returned to the shores of Labuan, the game fishing had ended too.  Here we saw lots of huge, yet unseen, deepwater and pelagic fish including 2-metre-long Escholas, Tunas, Barracudas, Barracutah, 85-kg Giant Groupers and many others caught by the fishing boats.  All had been caught in the same area as us (Layang Layang, Dallas and Mariveles) but not in the reefs of course.

                The trip to the marvellous Mariveles was without doubt the most impressive dive I’d ever done.  It created new inspiration and expectations.  My own wish was fulfilled but new wishes were also formed.  I’d like to go back to the Spratlys again, to adventure in new reefs, spend time in the untouched natural environment, discover new sites and relieve my tired heart of the city.

 

 

 

 

 

 

 

      วันเดินทางออกจากรีสอร์ท ก็ออกเดินทางปกติ...ไม่มีอะไรพิเศษ ฮ่า ฮ่า สบายตรงที่ไม่ต้องแบกเป้ไปเบียดคนขึ้นรถประจำทางไง แต่เช้าและบ่ายวันนั้นทั้งวัน หมดไปกับการหาซื้อตั๋วเครื่องบินภายในประเทศ ไปที่อื่นๆในเมืองมานาโด เพราะต้องไปซื้อที่บริษัทสายการบินสองที่ (ราคาดีสุด) ซื้อที่บริษัททัวร์เขาบวกเพิ่มน่ะ รอซื้อตั๋วแต่ละที่ก็นานเชียว รถในเมืองก็ติดอีกต่างหาก...เพราะซื้อตั๋วเดินทางทั้งหมดได้ ทริปก็เลยดูเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น เพราะรู้แล้วว่า วันไหนจะเดินทางไปไหน เวลาระหว่างนั้นก็...เข้าป่า ดูนก...เย้...หลุดจากเมืองมาได้ก็บ่ายกว่าๆ ถนนเลาะเลี้ยวไปตามทาง ผ่านหมู่บ้านเล็กบ้างใหญ่บ้าง จนเริ่มเข้าเขตภูเขานั่นล่ะ...การจ้างไกด์ดูนก (ครั้งแรกในชีวิต) ขับรถด้วยก็เป็นประโยชน์ตอนนี้ เพราะแกหยุดรถให้ทันทีที่มีนกที่น่าสนใจผ่านมาให้เห็น...แถมบอกชนิดให้เสร็จสรรพ ซึ่งถ้านั่งรถประจำทางคงไม่ได้หยุด หรือมองไม่เห็นด้วยซ้ำ และถ้าเห็นก็ต้องเสียเวลามานั่งเปิดหาอีก เพราะเป็นนกใหม่ล้วนๆ หรือถ้าเห็นไม่ชัด ก็เซ็งอีกเพราะไอเดนไม่ถูก...อะไรแบบนั้น (อ้อ แต่พี่แกไม่ช่วยเรื่องการซื้อตั๋วอะไรในเมืองเลยนะ ขับรถพาไปอย่างเดียว แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะฉันก็อยากติดต่อซื้อเอง ถามหลายๆอย่างจะได้ตัดสินใจถูก แต่บางที่เขาพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้นี่สิ...พี่แกก็ไม่เห็นมาช่วยเลย เฮ้อ)

     

แฮ่ม ได้ฤกษ์มาเขียนสักที ในที่สุดก็ว่างงานมากจนไม่รู้จะทำอะไร ...เขียนบทความดีกว่า...

ทริปสุลาเวสี ที่เอารูปมาลงให้ดูสามเซ็ทนั้น มันเริ่มมาจากจุดเริ่มต้นแรกคือ เจอตั๋วโปรโมชั่นแบบถูกพอรับไหวของสิงคโปร์แอร์ไลน์ ไปกลับกรุงเทพฯ-มานาโด หมื่นห้าน่ะ (รวมหมดแล้ว)...ความมุ่งหมายแรกก็เลยเน้นไปที่การดำน้ำแถวๆนั้น...แล้วไหนๆจะไปแล้วทั้งที ดูนกมันเลยด้วยดีกว่า...การเตรียมการเรื่องทริปจึงเริ่มขึ้น หลังจากเกลี้ยกล่อม MDR ผู้ร่วมเดินทางได้เป็นที่เรียบร้อย ฮ่า ฮ่า

เรื่องดำน้ำที่ มานาโด (Manado) นี่ ไม่มีปัญหา แพ็คเกจดำน้ำรวมที่พัก อาหาร รับส่งสนามบิน มีอยู่เต็มไปหมด หลังจากเพียรหาตามเน็ทสองสามวัน ก็ได้รีสอร์ทน้องใหม่เปิดมาได้ไม่กี่ปี ไม่ใกล้ไม่ไกลตัวเมืองมานาโดนักชื่อ La Rascasse (เจ้าของเป็นคนฝรั่งเศสน่ะ เขาบอกว่าคำนี้ แปลว่าปลาชนิดหนึ่ง ประมาณว่าปลาสิงโตที่สามารถพบได้ที่ฝรั่งเศส) มา ที่เลือกที่นี่เหตุผลหลักคือราคาถูกดีเมื่อเทียบกับเจ้าอื่น...

เอาเป็นว่าที่นี่สะดวกสบาย ติดต่อจองที่พักและรายละเอียดอื่นๆ ทางอินเตอร์เน็ท ไม่ต้องจ่ายมัดจำด้วยล่ะ คอนเฟิร์มให้เรียบร้อย ถึงเวลาก็มีคนมารอรับที่สนามบิน สบาย...ที่สำคัญอาหารอร่อยถูกปากดีทีเดียว จนฉันต้องขอดูหน้าพ่อครัวหน่อย ขอจับมือหน่อยให้กำลังใจหน่อยก็ยังดี เพราะพี่แกพูดภาษาอังกฤษไม่ได้อ่ะ ...ก็แหม การออกมาอยู่นอกประเทศตัวเองนานๆ หลายอาทิตย์นี่ ถ้าอาหารมันไม่เวิร์คจริงๆ มันก็ทำให้ทริปกร่อยได้เหมือนกัน...ดีนะ ที่รสชาติอาหารของชาวสุลาเวสีนี่ มันคล้ายๆรสคนไทยดี เพราะฉะนั้นเรื่องอาหาร หายห่วง...

ก็ ออกไปดำน้ำสี่วันที่อุทยานแห่งชาติ Bunaken ที่มองเห็นได้จากรีสอร์ท นั่งเรือออกไปทุกเช้า ดำน้ำกันสามไดฟ์ มีอาหารกล่องให้กินกันบนเรือ มีวันหนึ่งไปดำที่ช่องแคบเลมเบ้ ต้องนั่งรถไปอีกฝั่งของเกาะประมาณสองชั่วโมง...แล้วลงเรือหลังคาต่ำดำน้ำกัน...เอาเป็นว่า สำหรับคนที่ดำน้ำก็พอจะรู้ๆอยู่ว่า ดำน้ำแถวนี้ สัตว์เด่นคือพวกตัวเล็กๆ หน้าตาแปลกๆ ทั้งหลาย ฉันไม่อยากเขียนถึงเรื่องดำน้ำมาก เพราะข้อมูลมันมีอยู่ทั่วไปอ่ะ...

ที่อยากจะเขียนถึงอีกนิดคือ พนักงานที่รีสอร์ทนี่ ดีมากค่ะ ยิ้มแย้มแจ่มใส ให้การช่วยเหลืออย่างดี แถมคุยกันรู้เรื่อง ทำให้ฉันและ MDR ตัดสินใจกลับมานอนที่นี่ในคืนวันสุดท้ายก่อนกลับเมืองไทยอีกครั้ง (ด้วยการต่อรองว่า ขอรายการส่งสนามบินที่อยู่ในแพ็คเกจที่พวกเราไม่ได้ใช้ในช่วงแรก เพราะจะไปเที่ยวป่าต่อ มาเป็นส่งในวันสุดท้ายแทนได้ไหม ซึ่งก็คืออีกสองอาทิตย์กว่าๆให้หลัง ซึ่งก็ได้รับการยินยอมโดยดี แถมยังฝากอุปกรณ์ดำน้ำที่ฉันขนมาจากเมืองไทยไว้ด้วยได้อีก เย้...)

มาเล่าเรื่องนกกันดีกว่า ที่รีสอร์ทก็มีนกให้ดูบ้างพอสมควร ก็เป็นนกง่ายๆในเมือง แต่ขอโทษ มันเป็นนกใหม่สำหรับฉันทั้งนั้น ก็มาจากเมืองไทยนี่นะ ที่นี่มันสุลาเวสี...ไม่ว่าจะเป็น Moluccan Swiftlet, Buff-banded Rail, Chestnut (Black-headed) Munia, Black-faced Munia, Black-crowned White-eye กับนกอื่นๆที่หาได้ในเมืองไทย อ้อ มีกินปลีอกเหลือง Olive-backed Sunbird ที่มันเป็นชนิดย่อยไม่เหมือนเมืองไทย มีคิ้วขาวๆด้วยอ่ะ น่ารักดี ไอ้ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ คุณ MDR ซึ่งปกติตื่นเช้ากว่าฉันอยู่แล้ว แกออกไปดูนกนอกห้อง แล้วถ่ายรูปนกเอี้ยงสีออกดำๆมาหนึ่งตัว ไอ้ฉันก็นึกว่ามันเป็น White-vented Myna ธรรมดาๆแบบบ้านเรา เลยไม่ได้กระตือรือร้นตามออกไปดูหลังจากเห็นรูป เนื่องจากคิดว่า เดี๋ยวก็คงได้เห็นอีกแบบง่ายๆน่ะ ปรากฏว่านกคุณเธอตัวนี้ ไม่โผล่มาให้เห็นเลยอีกตลอดทริป...ที่น่าเจ็บใจก็เพราะว่า ฉันเพิ่งมารู้ตอนหลังน่ะสิ ว่ามันไม่ใช่เจ้านกเอี้ยงหงอนบ้านเรา แต่เป็น Pale-bellied Myna ซึ่งปกติจะเจอทางตอนใต้ของเกาะมากกว่าน่ะ ฉันเลยว่าวไปหนึ่งชนิด โดยไม่รู้ตัว...อะไรฟะ

นี่เกริ่นมาเสียยาวขนาดนี้ ฉันยังไม่ได้บอกพิกัดเลยใช่ไหม ว่าไอ้เกาะสุลาเวสีที่ว่านี่มันอยู่ส่วนไหนของโลก แล้วทำไมฉันตั้งชื่อในอัลบั้มรูปว่า Wallacea…

เจ้าเกาะที่มีรูปร่างแปลกประหลาดเหมือนไดโนเสาร์ คือมีคอยาวๆยื่นออกไปทางด้านบนของเกาะ แล้วก็มีขาป้อมๆยื่นออกไปทางด้านล่าง มีแขนยาวๆโผล่ยื่นออกมาอีกทางด้านข้างนี้ อยู่ในเขตประเทศอินโดนีเซีย ตัวเกาะมีเส้นสมมุติ Eqautor (เส้นศูนย์สูตร) พาดผ่านทางตอนเหนือ ในขณะที่พื้นที่เกาะส่วนใหญ่อยู่ใต้เส้นที่ว่านี่แหละ...เพราะฉะนั้น อากาศแถบนี้ก็ต้องร้อนเป็นธรรมดา ไม่มีหิมะแน่นอน ฝนตกชุกเป็นช่วงๆ แต่ก่อนเขาเรียกว่า Celebes น่ะ (ทะเลที่ไปดำน้ำมาก็คือ Celebes Sea) สุลาเวสีเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะทั้งหลายแหล่ที่อยู่ระหว่างเกาะบอร์เนียวกับนิวกินีน่ะ หมู่เกาะบริเวณนี้เป็นบริเวณที่คุณ Alfred Russel Wallace มาสำรวจเมื่อร้อยกว่าปีก่อน แล้วก็ให้ความเห็นว่า บริเวณที่ตรงนี้เป็นเขตที่มีพืชและสัตว์มีส่วนผสมของสองภูมิภาคหลักคือเอเชียกับออสเตรเลีย เอาง่ายๆคือเป็นบริเวณที่สามารถพบเห็นนกหรือสัตว์ในสายพันธุ์ที่พบได้ในโซนเอเชียและออสเตรเลียอยู่รวมกัน แถมมีสัตว์ถิ่นเดียว (Endemic) อย่างล้นหลาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่สุลาเวสีนั้น มีเปอร์เซ็นความเป็นเอนเดมิคสูงมาก...(เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลัง) ดังนั้น สรุปสั้นๆว่า เกาะสุลาเวสี และฮาลมาเฮร่า (อีกเกาะที่ไปดูปักษาสวรรค์) นี้อยู่ในเขต Wallace’s Line ที่เรียกตามชื่อคุณวอลเลซที่กล่าวถึงข้างบนนั่นล่ะ หมู่เกาะที่อยู่ในเส้นวอลเลซที่ว่าก็ได้แก่หมู่เกาะสุลาเวสีทางซ้ายบน เลยจากนี้ไปทางซ้ายก็เป็นบอร์เนียว ข้างบนเป็นฟิลิปปินส์, หมู่เกาะโมลุคคะ (Moluccas)ทางด้านขวาบน เลยไปก็เป็นนิวกินี (Halmahera อยู่ในบริเวณนี้) และหมู่เกาะในเขตซุนดร้าน้อย (Lesser Sundra) ที่อยู่ตอนล่างตั้งแต่เกาะ Lombok ทางซ้าย เกาะฟลอเรส ติมอร์ และเกาะเล็กๆน้อยๆอื่นๆทางด้านขวา เลยจากนี้ลงไปก็เป็นออสเตรเลียล่ะ...ในจำนวนเกาะทั้งหลายในบริเวณนี้ สามารถพบนกได้กว่า 700 ชนิด ที่สำคัญ ประมาณหนึ่งในสามเป็นคุณนก “เอนเดมิค” ทั้งนั้น...แจ่มเลย

งงไหมเนี่ย...กลับมาที่สุลาเวสีหรือเซเลเบสกันดีกว่า...ความพิเศษของเกาะรูปร่างประหลาดที่ว่ากันว่า ไม่มีบริเวณใดของเกาะที่ห่างจากทะเลเกิน 100 กิโลนี่ก็คือ ความเป็น Endemic นี่แหละ...ตามที่คุณวอลเลซสำรวจไว้ แกบอกว่า เจ้าเซเลเบสนี่มีมันตั้งอยู่กลางวงหมู่เกาะทั้งหลายแหล่ที่พูดถึงข้างบน ตามหลักการแล้วมันน่าจะมีความหลากหลายของชนิดสัตว์สูง แต่ปรากฎว่าที่นี่กลับมีจำนวนชนิดน้อยที่สุดในจำนวนหมู่เกาะบริเวณนี้ แถมยังค่อนข้างมีลักษณะแปลกแยกที่สุดอีกด้วย เอาง่ายๆคือ จำนวนชนิดน้อย แต่ในจำนวนน้อยๆนั่น มากกว่าครึ่ง จนถึง 70% นี่เป็นสัตว์ถิ่นเดียวทั้งนั้น แถมสัตว์แต่ละชนิด แทนที่จะมีลักษณะใกล้เคียงกับเกาะข้างเคียง ดันมีลักษณะที่โน้มเอียงไปทางสัตว์ในแอฟริกาเสียอีก เช่น Black Macaque ซึ่งมีลักษณะคล้ายไปทางลิงบาบูนมากกว่า หรือ Anoa (Sapi-utan) ที่ตัวเล็กกว่าวัวมาก และมีลักษณะคล้ายพวกแอนเทโลปในทวีปแอฟริกามากกว่า อย่างเขาโง้งขึ้นไปบ้างบนของ หมูป่า Babirusa (ตกลงเป็นหมูหรือเปล่าไม่รู้ เพราะเขาใช้ว่า Pig-deer น่ะ) นี่ก็ดันไปคล้ายพวก Wart-hog ในแอฟริกา แถมยังมีนิสัยการกินไม่เหมือนหมูป่าทั่วไปในแถบนี้ด้วย ส่วนนกนั้นสมัยที่คุณวอลเลซมาเก็บตัวอย่าง ได้มา 128 ชนิด ในจำนวนนั้น 80 ชนิดไม่เคยเจอที่อื่นน่ะ โดยมันมีลักษณะร่วมของทั้งนกในชวา บอร์เนียว ออสเตรเลีย และไกลไปถึงแอฟริกา...อันนี้แล้วแต่ชนิดนะ ไม่ใช่ชนิดเดียวมีมันทุกลักษณะ...ผีเสื้อก็เหมือนกันเอนเดมิคกันเป็นแถว...เรื่องพวกนี้อยากอ่านรายละเอียดต้องไปหาอ่านในหนังสือของคุณวอลเลซที่ชื่อ The Malay Archipelago นะ รับรอง มันส์มาก (ถ้าชอบหนังสือเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยา) แนะนำให้หามาอ่านก่อนที่จะมาเที่ยว จะได้อรรถรสในการเที่ยวขึ้นอีกเยอะทีเดียวเชียว...

เขียนมาถึงตอนนี้แล้ว คงต้องจบตอนแรกเอาไว้เท่านี้แหละ ฉันกะว่าจะเล่าเรื่องการเดินทางภายในเกาะมากกว่าจะบอกชนิดนกและสัตว์ที่เจอ เพราะจากประสบการณ์แล้ว ไอ้การจะเจอนกอะไรนี่ หาจากรายงานการพบนกที่ไหนๆก็ได้ แต่การจะไปถึงที่นั่นยังไง นอนที่ไหน กินอะไรนี่สิ...หาข้อมูลไม่ค่อยได้เลย เพราะส่วนใหญ่เขาจะให้ทัวร์จัดให้หมด (แพงจัง ขอบอก) ฉันเลยว่าจะเน้นไปที่ Practicalities มากกว่า เพราะฉันเจอปัญหานี้มาก ก่อนออกเดินทาง เรียกว่าไปตายเอาดาบหน้าเลยอ่ะ การเดินทางเข้าป่าดูนกที่จะเล่าต่อไปนั้น ฉันไปมาสี่ที่ ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่รวมช่วงดำน้ำในช่วงแรก ซึ่งฉันถือว่าได้เล่าไปนิดๆหน่อยๆแล้วในตอนต้น แต่ละที่ที่ไป ฉันทดลองเดินทางไปในลักษณะที่แตกต่างกัน บางที่ก็ใช้ทัวร์เต็มรูปแบบ บางที่ก็ไปหาไกด์เอาข้างหน้า บางที่ก็ลุยดุ่ยๆไปเลย ทำให้ได้อะไรมาเยอะ และน่าจะเป็นกรณีศึกษาสำหรับผู้ที่จะเดินทางไปได้ว่า ควรจะไปในรูปแบบไหนดี

ทั้งนี้ทั้งนั้น...เอาไว้มีอารมณ์ก่อนนะ แล้วจะมาเล่าให้ฟัง

Kinabalu ขุนเขาสูงเสียดฟ้าที่สัมผัสได้

 

“เดี๋ยวดึกๆ คุณมาเช็คอีกทีนะคะ เผื่อมีคนยกเลิก ดิฉันจะจองไว้ให้ค่ะ”

                สาวหน้าหวาน อัธยาศัยดีที่เคาว์เตอร์ที่จัดการเรื่องที่พักในอุทยานแห่งชาติคินะบะลู บนเกาะบอร์เนียวบอกกับฉัน เมื่อฉันไปติดต่อเรื่องขอขึ้นยอดที่จำเป็นต้องพักค้างหนึ่งคืนบนที่พักระหว่างทาง ซึ่งมีที่พักจำกัด อันเป็นการจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวที่จะเดินขึ้นยอดในแต่ละวันด้วย ซึ่งโดยปกติแล้วจำเป็นที่จะต้องติดต่อจองที่พักไว้ล่วงหน้าหลายๆวัน หรือบางครั้งเป็นเดือน...  อันที่จริง ฉันพยายามจะติดต่อล่วงหน้าแล้ว แต่คำตอบที่ได้รับคือเต็มตลอด ฉันจึงต้องใช้วิธีเสียบเอาวันต่อวันแบบนี้แหละ เพราะเรามีกันน้อยคน (ไปกันแค่สองคน) และรู้ข่าวจากนักเดินทางบางคนว่าอาจเป็นไปได้ ฉันเข้าใจว่าส่วนใหญ่ที่พักจะเต็มเพราะบริษัทนำเที่ยวจะจองไว้ล่วงหน้าเผื่อไว้สำหรับรับนักท่องเที่ยวที่ติดต่อเข้าไป ซึ่งบางครั้งก็จองเกินเอาไว้แล้วมายกเลิกเอาใกล้ๆวัน ให้ขาจรอย่างฉันเสียบได้ ถ้ารู้ลู่ทาง...

                ฉันมาอยู่ที่อุทยานฯ ในส่วนที่เป็นที่ทำการอุทยานฯ นี้ได้ 3 คืนแล้ว แม้ว่าจุดประสงค์หลักคือการมาชื่นชมธรรมชาติ ดูนกและพรรณไม้ ซึ่งอุทยานฯ แห่งนี้ถือเป็นสุดยอดแห่งความหลากหลายทางชีวภาพแห่งหนึ่งของโลกโดยเฉพาะทางด้านพรรณไม้ และพื้นที่ที่ใหญ่กว่าประเทศสิงคโปร์ของอุทยานฯ แห่งนี้ (754 ตร. กม.) ก็ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของประเทศมาเลเซีย เมื่อปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติมาได้ 36 ปี ฉันสนุกกับการเดินตาม Trail ที่มีอยู่มากมายในส่วนที่ทำการฯ มาพอสมควร ได้เห็นนกหลายชนิดที่ตั้งใจมาดูโดยเฉพาะ ความตั้งใจที่จะเดินขึ้นจุดสูงสุดของอุทยานฯ คือยอดเขาคินะบะลูนั้นเป็นเพียงความคิดรอง เพราะไม่สามารถจองที่พักด้านบนได้ตั้งแต่ต้น แต่จากการแวะเวียนเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ที่จัดการด้านที่พักที่แสนน่ารักในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา ทำให้ฉันพอมีความหวัง และในที่สุดความหวังที่ว่าก็กลายเป็นความจริงจนได้ ฉันได้ที่พักด้านบนแล้ว! เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันรีบมาติดต่อขออนุญาติจากส่วนอุทยานฯ และติดต่อจ้างไกด์ท้องถิ่นนำทาง (ที่จริงแล้วทางช่วงแรกไม่จำเป็นต้องมีไกด์ก็ได้ แต่ถ้าจะขึ้นยอด เขาบังคับให้จ้างไกด์ท้องถิ่น เพื่อความปลอดภัย แต่ที่สำคัญกว่านั้น ฉันว่ามันเป็นการหารายได้ให้คนท้องถิ่นที่เป็นชาวพื้นเมืองของเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลกแห่งนี้ด้วย)

                หลังจากขออนุญาติและติดต่อทุกอย่างเรียบร้อยในเช้าตรู่วันนั้น (รวมถึงการฝากสัมภาระให้เขานำไปส่งให้ที่ Mesilau Resort ซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของอุทยานฯ ที่ฉันตั้งใจจะเดินลงไปทางนั้นในวันถัดมาด้วย) ฉันนั่งรถจากที่ทำการฯ ไปยัง Tempohon Gate ที่ความสูง 1,866 ม. จากจุดนั้นฉันต้องเดินขึ้นเขาตลอดทางไปยังที่พักคืนแรกที่ความสูงประมาณ 3,300 ม. เหนือระดับน้ำทะเล ระยะทางโดยเฉลี่ยประมาณ 6 กม. ฉันค่อยๆ เดินตามทางไปเรื่อยๆ ช้าๆ ด้วยความตื่นเต้น  พร้อมๆกับดูนกในที่สูงไปด้วย ถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ระหว่างทางไปด้วย จากพื้นที่ป่าดิบด้านล่าง ที่เต็มไปด้วยกล้วยไม้ต่างๆ รวมถึงเฟินและมอส ห่มลำต้นไม้ใหญ่ให้เป็นสีเขียว เมื่อไต่ระดับสูงขึ้น ป่าก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ฉันเริ่มเห็นต้นโอ้ค และไม้พุ่มต้นเล็กๆมากขึ้น รวมไปถึงต้นกุหลาบพันปีมากมาย ระหว่างซอกมุมหินต่างๆ ถ้ามองให้ดีก็จะเห็นต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงบ้าง กล้วยไม้บ้าง และดอกไม้อื่นๆ แซมอยู่เป็นระยะๆ แม้ว่าบางส่วนจะถูกทำลายไปบ้างจากปริมาณคนที่เดินขึ้นเขาในแต่ละวัน แทบทุกครึ่งกิโลหรือหนึ่งกิโล จะมีศาลาที่พักให้ ที่ที่สามารถเติมน้ำดื่มจากแท็งค์ (น้ำฝน) และเข้าห้องน้ำได้ ประมาณ กม. ที่ 4 จะเห็นทางแยกทางด้านขวา ซึ่งเป็นเส้นทางอีกเส้นหนึ่งมาจากที่พักด้าน Mesilau ที่ฉันตั้งใจจะเดินไปตอนขาลงวันต่อมา ความเหนื่อยและความล้าทำให้ฉันเดินช้าลงเรื่อยๆ หรือไม่ก็หาเรื่องอู้พักด้วยการถ่ายรูปต้นไม้ ดอกไม้ระหว่างทางตลอด คนอื่นๆที่ขึ้นมาที่หลังเริ่มเดินแซงไปเรื่อยๆ รวมถึงลูกหาบที่เป็นชาวพื้นเมือง หาบข้าวของขึ้นไปส่งที่ที่พักด้านบน โดยคาดสายรัดไว้ที่หน้าผาก กว่าฉันจะโผล่ไปถึงที่พัก Laban Rata ด้านบนได้ ก็ปาเข้าไปบ่ายสอง (ใช้เวลาเดินถึง 6 ชั่วโมงทีเดียว)

                Laban Rata ตั้งอยู่ที่ความสูงเกินกว่าสามพันเมตร ซึ่งหมายความถึงอากาศที่หนาวเย็นกว่าด้านล่าง จนฉันแทบไม่เชื่อว่าคุณอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรยิ่งกว่าในเมืองไทย (ต่ำกว่า 10°C ในเวลากลางคืน) อากาศชื้น หมอกหนา และยังรวมถึงบรรยากาศที่เบาบางกว่า มีปริมาณออกซิเจนน้อยกว่า ทำให้คนเราเหนื่อยได้มากกว่าปกติ อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันเข้าเช็คอินได้ที่พักเรียบร้อย (เป็นเตียงสองชั้น ห้องน้ำรวม) ก็ลงมาหาอะไรกินที่ร้านอาหารที่มีเพียงแห่งเดียวอย่างหิวกระหาย ด้วยความที่ไม่ต้องการแบกอะไรขึ้นมามากมาย ฉันเลยกะว่ามากินบนนี้นี่แหละง่ายดี แต่รสอาหารตรงหน้าก็ทำเอาฝันสลายเนื่องจาก ไม่มีความอร่อยเอาเสียเลย แถมยังแพงเกินเหตุด้วย แต่ทำอย่างไรได้ ฉันต้องจำใจกินให้หมด เพื่อเพิ่มพลังงานให้ร่างกาย และเตรียมพร้อมสำหรับวันรุ่งขึ้น Laban Rata เป็นที่พักที่ดีที่สุดบนนี้ (แน่นอนว่าต้องแพงที่สุด) ที่มีร้านอาหาร เครื่องทำความร้อน เครื่องนอน และน้ำร้อนให้อาบ ถ้าเป็นที่พักอื่นๆใกล้ (แต่บริหารงานโดยบริษัทเดียวกัน) ก็จะมีเพียงที่นอนให้ ไม่มีเครื่องทำความร้อน ต้องเอาถุงนอนมาเอง หรือไม่ก็เช่าเอา คืนนั้น หลังจากกล้ำกลืนฝืนทนกินอาหารมื้อเย็นเสร็จ ไกด์ก็มาคุยกับพวกเราว่า พรุ่งนี้ออกเดินตีสาม! เพื่อให้ถึงยอดตอนพระอาทิตย์ขึ้น ตามธรรมเนียมปฏิบัติของคนส่วนใหญ่ที่ขึ้นมาที่นี่ แต่ฉันกับเพื่อนยืนยันว่าขอออกเดินตอนหลังตีสี่ (ซึ่งเป็นเวลาที่สุดท้ายที่มีอาหารรอบเช้าตรู่ขาย ซึ่งจะไปเปิดขายอีกทีตอนแปดโมง) โดยบอกว่าไม่ได้ต้องการเห็นพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดสูงสุดนัก (ความจริงขี้เกียจตื่น) คืนนั้นฝนตกเป็นพักๆ ซึ่งถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรา เพราะถ้าฝนตกกลางคืน โอกาสที่จะได้เห็นฟ้าเปิดยามเช้าบนยอดย่อมเป็นไปได้สูง (ฉันเฝ้าดูยอดตั้งแต่อยู่ที่ทำการฯ มาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา) แน่นอนว่าเราจะขึ้นสายกว่านั้นก็ได้ แต่โดยสถิติแล้ว ยิ่งสายอากาศด้านบนก็จะยิ่งปิด คือมีหมอกปกคลุมทั้งยอด ซึ่งทำให้มองไม่เห็นอะไรเลยนั่นเอง และที่สำคัญคือ ฉันคงไม่มีอะไรกิน ถ้าไม่ตื่นก่อนตีสี่!

                ฟ้ามืดครึ้ม อากาศหนาวเย็น ดีที่ฉันเอาถุงมือมาด้วย เพราะช่วยได้เยอะมากในการ ปีนขึ้นยอดเขา เส้นทางมีบันไดพาดให้เป็นระยะๆ เนื่องจากทางชันในช่วงครึ่งกิโลเมตรแรก ซึ่งยังเป็นป่าแคระ ไม้พุ่มเตี้ยๆอยู่ ฉันใช้เวลามากกว่าปกติ ยืนหอบเป็นระยะๆ เรียกว่า กว่าจะผ่านแต่ละเมตรไปได้นี่แสนทรมานใจทรมานกายดีเหลือเกิน จะเป็นเพราะอากาศบางกว่าปกติ หนาว ความมืดหรือว่าความไม่พร้อมของร่างกายก็ตาม ฉันค่อยๆ ไต่ความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ โชคดีที่ตัดสินใจออกเดินช้ากว่าคนอื่น เลยไม่มีคนไล่หลังให้รู้สึกเกร็งเข้าไปอีก ขึ้นไปได้สัก 500 เมตร ตามระยะทางจริง (แต่เหมือน 5 กม. ในความคิด) ยอดเขาก็เปิดโล่งคือไม่มีต้นไม้ขึ้น เป็นหินผาล้วนๆ เหมือนที่มองเห็นจากด้านล่าง บางจุดต้องดึงเชือกถ่วงตัวเองขึ้นไป แม้ทางจะชันน้อยลงกว่าช่วงแรก เนื่องจากอากาศชื้นมาก หินบางช่วงจึงลื่น อย่างไรก็ดี เมื่อเลยกระท่อม Sayat Sayat ที่ 3,668 เมตร ด่านตรวจสุดท้ายขึ้นมาหน่อย ความเหนื่อยล้าทั้งหลายก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง เมื่อลำแสงแรกเริ่มส่องสะท้อนฟากฟ้าขึ้นมา มองเป็นพื้นราบด้านล่าง เงายอดต่างๆบนคินะบะลูทอดเงาตามลำแสง เพิ่มความอลังการให้กับภาพที่มองเห็น ฉันเริ่มหยุดถ่ายรูปได้ตลอดทาง ยอดต่างๆปรากฏกายให้เห็นไม่ว่าจะเป็น South Peak, Donkey Ears Peak, Sister Peaks และอื่นๆ ซึ่งแต่ละยอดสูงเกินกว่า 4 พันเมตรขึ้นไปทั้งนั้น อย่างไรก็ตาม ยอดสูงสุดที่พวกเราจะเดินขึ้นไปที่เรียกว่า Low’s Peak ที่ความสูง 4,095.2 ม. นั้นยังเหลือระยะทางเกือบ 2 กม. ให้ทดสอบความพยายาม ระหว่างทางนี้ ฉันเริ่มเดินสวนกับคนอื่นๆที่ขึ้นไปถึงยอดกันมาแล้ว ทุกคนต่างส่งเสียงให้กำลังใจ (ด้วยใบหน้าอิ่มเอิบที่ตัวเองไปพิชิตยอดมาแล้ว) กันยกใหญ่ ในขณะที่มองไปทางยอด ก็เห็นคนอื่นๆอีกนับร้อย ทะยอยกันเดินขึ้นลงเป็นขบวน แน่นอนว่ากว่าฉันจะไปถึงทางขึ้นยอดที่ชันที่สุดช่วงสุดท้าย แทบทุกคนก็ลงมาหมดแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่งเมื่อฉันเห็นตัวเลข 4,095.2 ม. ปักอยู่บนจุดสูงสุด เนื่องจากมีที่ยืนเพียงแคบๆเท่านั้น ถ้าฉันขึ้นมาพร้อมคนอื่นๆ คงได้ต่อแถวถ่ายรูป และอ้อยอิ่งอยู่ได้ไม่นาน ฉันมีเวลาชื่นชมยอดและวิวโดยรอบให้สมกับเวลา 3 ชม. (ระยะทาง 2 กม. กว่าๆ) ที่ใช้ไปกับการปีนขึ้น จนกระทั่งเมฆหมอกเริ่มก่อตัว... ขุนเขาที่ชาวพื้นเมืองเชื่อว่าเป็นที่สิงสถิตของดวงวิญญาณนี้ ได้รับการพิชิตครั้งแรกโดยเซอร์ ฮิวจ์ โลว์ (Sir Huge Low) ชาวอังกฤษ อันเป็นที่มาของชื่อยอดเมื่อปี พ.ศ. 2394 สมัยที่ดินแดนแถบนี้ตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ ความมหัศจรรย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้จึงได้เผยตัวสู่ชาวโลก นักสำรวจมากมายต่างขึ้นมาเก็บข้อมูลโดยเฉพาะกล้วยไม้ที่ค้นพบแล้วมากกว่า 1,200 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วนมอีกกว่า 100 ชนิด และนกอีกกว่า 300 ชนิด ซึ่งบางชนิดเป็นพืชหรือสัตว์ถิ่นเดียวที่พบได้แต่เพียงที่ขุนเขาแห่งนี้เท่านั้นอีกด้วย

                ขาลง ฉันเดินย้อนทางเดิมลงมาเรื่อยๆ ยังเห็นบางคนตกค้างไม่สามารถเดินขึ้นไปถึงได้เพราะเกิดอาการโรคในที่สูงเสียก่อน (Altitude Sickness) น่าเสียดายเอามากๆ และเมื่อมาถึงกระท่อมด่านตรวจ ไกด์ถามว่าต้องการใบประกาศนียบัตรในการเดินขึ้นยอดหรือไม่ เพราะสามารถขอได้ที่นี่ (แต่จะได้อีกวันหนึ่งเมื่อลงไปถึงข้างล่างแล้ว) ฉันเลือกลายกระดาษและจ่ายเงินค่าประกาศนียบัตร เพื่อเป็นเกียรติประวัติให้กับตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าจะได้ขึ้นมาถึงจุดนี้อีกหรือไม่ จากยอดลงมาถึง Laban Rata เก็บข้าวของ และเดินลงทางเดิมมาจนถึงทางแยกที่จะไป Mesilau ฉันเลือกเดินลงทางนี้ แม้ว่าระยะทางจะไกลกว่า คือประมาณ 5.5 กม. และชันกว่า แต่เส้นทางสวยกว่ามาก และคนก็น้อยกว่าด้วย ฉันใช้เวลาในการค่อยๆไต่ลงพอสมควร เนื่องจากเริ่มปวดขาปวดเข่าจากการเดินลงทางชัน กว่าจะมาถึงประตูทางออกได้ก็เย็นย่ำ เช็คอินเข้าที่พักอีกครั้ง อาหารที่นี่อร่อยกว่าด้านบนมาก สาวๆที่เคาว์เตอร์ก็น่ารัก อัธยาศัยดีเหมือนทางที่ทำการฯ ที่พักก็สะดวกสบาย แม้ว่าฉันจะเลือกพักห้องรวมที่มีเตียงสองชั้นวางเรียงเป็นแถว แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะทั้งบ้านมีฉันกับเพื่อนเท่านั้นที่มาพัก บ้านทั้งหลัง ห้องน้ำกว่า 10 ห้อง ห้องครัว ห้องนั่งเล่น จึงเป็นของพวกเราเท่านั้น

                วันต่อมา แม้จะเกิดอาการเดี้ยงจากการขึ้นลงเขา แต่พืชกินสัตว์อย่างหม้อข้าวหม้อแกงลิง (Nephenthes) หลากหลายชนิด (ที่คินะบะลูมีอยู่ตามธรรมชาติถึง 9 ชนิดจากที่พบบนบอร์เนียว 26 ชนิด) ก็เรียกร้องให้ฉันต้องไปเดินในเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติอีกครั้ง เพื่อสัมผัสกับพืชสกุลนี้ด้วยตัวเอง เจ้าหน้าที่พาพวกเราเดินไปตามทางป่าดิบ ผ่านน้ำตกเล็กๆ ก่อนจะขึ้นทางชัน ที่เป็นบริเวณที่ดินเคยถล่มมาก่อน ดินไม่สมบูรณ์ มีธาตุอาหารน้อย (ทำให้พืชวิวัฒนาการตัวเองมาจับสัตว์กินแทน) และเริ่มชี้ชวนให้ดูหม้อข้าวหม้อแกงหลากชนิดตั้งแต่ ดอกเล็กๆ กว่านิ้วก้อย ไปจนถึงดอกใหญ่ๆมหัศจรรย์อย่างหม้อข้าวราชา (Nephenthes rajah) ดอกที่ฉันเห็นมีขนาดพอๆกับหัวของฉันเลยทีเดียว ว่ากันว่าดอก (หม้อ) ใหญ่มากๆที่เคยพบมีความยาวถึง 50 ซม. มีน้ำย่อยสะสมอยู่ถึง 4.5 ลิตร จึงไม่น่าแปลกใจที่มีคนเคยพบหนูทั้งตัวโดนย่อยอยู่ในหม้อราชาใบนี้

                อีกส่วนหนึ่งของอุทยานฯ ที่ฉันได้ไปเยือนคือ บริเวณ Poring Hot Spring บ่อน้ำแร่ตามธรรมชาติที่ได้รับการพัฒนามาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (แน่นอนว่า โดยชาวญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นที่ท่องเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์ยอดนิยมของชาวมาเลเซียด้วย น้ำแร่ร้อนๆ ช่วยบรรเทาอาการล้าและปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการปีนเขาได้อย่างดี แต่จุดที่ไม่น่าพลาดในการเยี่ยมชมสำหรับฉัน กับเป็นการทรมานตัวเองอีกครั้งด้วยการไปเดินบนเส้นทางเดินบนยอดไม้ (Canopy Walkway) ที่สร้างขึ้นโดยใช้เชือกสลิงสานต่อกันมีแผ่นไม้พาดให้เดินได้ ซึ่งมีความยาวถึง 157.8 เมตร ที่ระดับไม้เรือนยอดความสูงกว่า 40 เมตร ฉันได้เห็นภาพมุมแปลกๆ เหมือนตัวเองเป็นลิง มองไปยังพื้นเบื้องล่าง นกนานาชนิด กระเล็น กระรอก ที่เคยต้องแหงนคอมอง ก็มองเห็นได้จากระดับสายตา ฉันว่าความสูงขนาดนี้กับทางเดินที่ขย่มไปมาตลอดเวลาที่เดิน สามารถวัดใจคนกันได้ไม่ยากโดยเฉพาะคนที่เชื่อว่าตัวเองไม่กลัวความสูงทั้งหลาย...                มีคนเคยบอกฉันว่า คนเราควรได้เดินทางไปในที่ที่ไม่รู้จักหรือไม่เคยไปอย่างน้อยปีละครั้ง เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาจากโลกแคบๆ ใกล้ตัว แต่การได้เดินทางไปในที่ที่ไม่รู้จักและลำบากกว่าปกติด้วยนั้น ฉันว่ามันทำให้ตัวเองได้รู้จักตัวเองมากขึ้นกว่าที่เคยคิด แล้วคุณล่ะ? เคยคิดที่จะทำความรู้จักกับตัวเองให้มากขึ้นอีกหน่อยไหม?

 

 

บางส่วนเสี้ยวของดินแดนแห่งขุนเขา...สิกขิม

 

                ถนนสายแคบๆ ทอดตัวคดเคี้ยวซอกซอนไปตามลำธารและขุนเขาในยามเย็นย่ำก่อนตะวันลับขอบฟ้า พวกเราเพิ่งผ่านด่านตรวจใบอนุญาติเข้าแคว้นสิกขิม แคว้นเล็กๆทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย ที่เมืองหน้าด่าน Rangpo ได้ไม่นาน ถนนยังคงลัดเลาะโตรกธารของแม่น้ำ Teestaหนึ่งในแม่น้ำสองสายหลักของสิกขิม ที่มีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาหิมาลัย บ้านเรือนที่สร้างลดหลั่นไปตามริมผา ริมแม่น้ำมีให้เห็นเป็นระยะๆ สลับกับท้องไร่ท้องนาแบบขั้นบันได ฟ้าเริ่มมืด ลำธารเขียวใสด้วยน้ำจากหิมะละลายบนเทือกเขาสูงเริ่มเลือนหายจากสายตา หมู่บ้านรายทางเห็นเพียงแค่เป็นแสงไฟดวงส้มๆ ประดับไปตามริมหน้าผาสูงชันอย่างสวยงาม ระยะทางเพียงร้อยกิโลกว่าๆ กับการนั่งรถจิ๊บลัดเลาะไปตามถนนเกือบ 4 ชั่วโมง เป็นตัวบ่งบอกอย่างดีถึงความคดเคี้ยว คับแคบและสูงชันของเส้นทาง พวกเรามาถึง Gangtok เมืองหลวงของแคว้นสิกขิมเอาเมื่อค่ำ ร้านรวงบนถนนช็อปปิ้งสายหลักของเมืองเริ่มทะยอยกันปิดแล้ว ยังดีที่ร้านอาหารยังเปิดดึกขึ้นอีกนิดทันให้พวกเราฝากกระเพาะอันหิวกิ่วตลอดเส้นทางคดโค้งที่ผ่านมาได้...

                แสงอาทิตย์ยามเช้าทาทาบเทือกเขาหิมะ จากยอดสีขาวให้ส่องประกายเป็นสีส้ม ทำให้เช้าวันใหม่เริ่มต้นอย่างกระปรี้กระเปร่า แทนที่จะอ้อยอิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเนื่องจากอากาศอันหนาวเหน็บในเมืองหลวงที่ตั้งอยู่ที่ความสูงกว่า 1,572 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลแห่งนี้ เพราะพวกเราต้องรีบเร่งปีนขึ้นไปดาดฟ้าที่พักเพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เห็น จากตึกรามบ้านช่องในบริเวณใกล้เคียง สนามกีฬาของเมือง มองผ่านหุบเขาเขียวชอุ่มเบื้องล่าง ลากยาวสูงขึ้นไปเป็นเทือกเขาทมึนในระดับที่สูงกว่าที่พวกเรายืนอยู่ และไกลออกไป...เทือกเขาหิมะที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยอันลือชื่อ มียอดเขา Khangchendzonga ที่สูงเป็นอันดับสามของโลก (8,598 เมตร) เป็นพี่ใหญ่โอบอุ้มดินแดนที่อยู่ภายใต้การพิทักษ์รักษาของเทพเจ้าแห่งนี้เอาไว้ แม้ว่าเทือกเขาหิมะที่เห็นจะสามารถมองเห็นได้จากแทบทุกแห่งทุกหนในแว่นแคว้นสิกขิม แต่ก็ใช่ว่าอากาศจะเป็นใจให้เห็นภาพอันตระการตานี้ได้ทุกวัน... ชานมร้อนๆแบบพื้นเมืองถูกยกมาวาง ผสมผสานกับเสียงนกในที่สูงแปลกหู ทั้งมีสีสันสวยสดแปลกตาคนพื้นราบอย่างพวกเรา ช่วยสร้างบรรยากาศให้สดชื่นขึ้นไปอีกหลายขุม

                หลังจากใช้เวลายามสายเดินขึ้นๆลงๆ สำรวจถนนในเมืองได้ไม่นาน พวกเราตัดสินใจเดินไปท่ารถจิ๊ป ประจำทางเพื่อขึ้นรถไปเยี่ยมชม Rumtek Monastery วัดนอกเมืองอันลือชื่อ รถจิ๊ปพาพวกเราวนผ่านเมืองขึ้นเหนือก่อนอ้อมกลับลงเขามาทางใต้ตามถนนสายหลักที่พวกเราผ่านมาเมื่อคืนได้สิบกว่ากิโล (ถนนในเมืองบางเวลาจะเดินรถทางเดียวเนื่องจากความแออัดของรถและความคับแคบของถนน) ก็เลี้ยวขวาเขาถนนกึ่งลูกรัง ลัดเลาะไปตามป่าเขา เนินสูง ทุ่งนาและหมู่บ้านอีกประมาณ 14 กิโลเมตร คนขับจอดให้พวกเราลงที่ประตูทางเดินขึ้นไปที่วัดก่อนตบคันเร่งวิ่งต่อไปยังหมู่บ้านที่อยู่ลึกเข้าไปอีก พวกเราตัดสินใจเดินเข้าร้านอาหารตรงข้ามก่อนเที่ยงได้ไม่นาน ความสนุกสนานกับการลองสั่งอาหารในต่างแดนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทั้งโมโม่ เกี๊ยวนึ่งอาหารแบบสิกขิมและทิเบต ข้าวแกงแบบอินเดีย หมี่ผัดแบบกึ่งจีน ถูกยกมาให้ได้ชิมอย่างอิ่มหน่ำสำราญด้วยสนนราคาที่ถูกกว่าร้านอาหารริมทางของกรุงเทพฯ ก่อนที่พวกเราจะยกขบวนผ่านประตูทางเข้า ที่มีตำรวจอินเดียคอยจดชื่อเสียงเรียงนามของนักท่องเที่ยว เพื่อลงบันทึก เนื่องจากสิกขิมเป็นแคว้นชายแดนในความปกครองพิเศษที่ยังคงความอ่อนไหวทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถูกขนาบข้างด้วยประเทศมหาอำนาจอย่างจีน (ทิเบต) และประเทศเล็กๆที่มีวัฒนธรรมคล้ายคลึงกันอย่างเนปาล และภูฏาน

                วงล้อภาวนาที่มีตัวอักษรสีเหลืองบนพื้นสีแดงสด นำทางพวกเราขึ้นไปสู่ประตูทางเข้าสีแดงเลือดหมูที่ตั้งตระหง่านอยู่ มีเณรลามะนุ่งห่มจีวรสีแดงเข้มตามอย่างพระในศาสนาพุทธนิกายวชิรญาณ (พุทธแบบทิเบต) นั่งเล่นอยู่โดยรอบ หลังจากจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าชมกันเรียบร้อย พร้อมผ่านการตรวจจากตำรวจรักษาการณ์ ตัวอาราม Rumtek ที่อยู่ด้านในก็ปรากฏให้เห็น ถัดจากลานกว้างที่ล้อมรอบด้วยกุฏิพระ ตัวเสาส่วนใหญ่ทาเป็นสีแดง สลับกับตัวสถาปัตยกรรมที่ทำจากไม้ส่วนอื่นๆ ที่มีสีสดใสอย่างสีเหลืองเป็นหลัก แม้ว่าจะเป็นตัวอาคารจะถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อไม่กี่สิบปีก่อน อันเนื่องมาจากตัววัดเดิมถูกทำลายลงจากการเกิดแผ่นดินไหว แต่วัดแห่งนี้ ก็ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1740 ตัวอาคารว่ากันว่าสร้างเลียนแบบอาราม Tsurphu ในทิเบต ผนังด้านนอกอาคารมีภาพเขียนสีสดใสสวยงามเป็นลวดลายพระและเทวดาในปางต่างๆตามความเชื่อ ส่วนภายในตัวอาคารศาสนสถาน Rumtek จะเป็นเช่นเดียวกับวัดอื่นๆ ของวชิรญาณคือค่อนข้างมืด มีธรรมาสน์ พระบต พร้อมพระพุทธรูปต่างๆประดิษฐานอยู่ แน่นอนว่าไม่อนุญาติให้ถ่ายรูปเช่นเดียวกับวัดอื่นๆทั่วไป อารามแห่งนี้ยังมีความสำคัญในฐานะที่เป็นวัดอย่างเป็นทางการของ Gyalwa Karmapa ผู้นำทางจิตวิญญาณของศาสนาพุทธวชิรญาณ ในนิกาย Kakyu (นิกายหมวกดำ) นอกจากนี้ ยังมีบัลลังค์ที่นั่งขนาดใหญ่รอคอยการกลับมาของผู้นำองค์ที่ 17 ของนิกายที่ยังอยู่ในระหว่างการลี้ภัยจากทิเบตอีกด้วย ที่นี่ยังเป็นศูนย์กลางพระธรรมจักร มีสถาบันสอนศาสนาพุทธในระดับสูง และโรงเรียน รวมถึงสถูปหินสีปิดทอง ประดิษฐานพระอัฐิขององค์ Gyalwa Karmapa ที่ 16 ผู้ก่อสร้างอารามหลังใหม่แห่งนี้ เมื่อพวกเราเข้าไปชมทางตัวตึกด้านหลัง ซึ่งต้องรอให้พระเปิดประตูให้เข้าชมเป็นระยะๆ เนื่องจากมีการทำศาสนพิธีเป็นครั้งคราว จะพบรูปของผู้นำทางศาสนาองค์สำคัญ อย่างเช่นดาไลลามะ รวมถึงพระเถระชั้นผู้ใหญ่ องค์ Karmapa ประดับอยู่ บ้างก็ว่าที่นี่เป็นที่ประดิษฐานของ “หมวกดำ” ของแท้ใบแรกสัญลักษณ์ของนิกาย ที่ทักทอขึ้นจากเส้นผมของเทวดาอีกด้วย หากแต่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างเรียบร้อยมิดชิดอย่างที่บุคคลทั่วไปไม่มีโอกาสได้เห็น

                พวกเราเดินหมุนวงล้อ กราบไหว้พระพุทธรูป ชื่นชมสถาปัตยกรรมและจิตรกรรมตามนักจาริกแสวงบุญและนักท่องเที่ยวที่มาจากที่ต่างๆ อย่างสงบและเป็นสุข ก่อนกลับลงมาที่ถนนด้านล่างและเผชิญกับความเป็นจริงที่ว่า ไม่มีรถให้ขึ้นกลับเข้าเมือง รถแท็กซี่ต่างๆ ที่จอดในบริเวณนั้นเป็นรถที่ถูกเหมาจองไว้หมดแล้ว ในที่สุดพวกเราตัดสินใจเดินกลับ อย่างน้อยก็ 14 กิโลเพื่อออกไปยังถนนใหญ่ซึ่งคงจะมีรถผ่านไปผ่านมามากมาย  แต่ความยากลำบากที่คิดว่าจะเจอ กลับกลายเป็นว่าพวกเรารู้สึกเข้าถึงดินแดนแห่งนี้มากขึ้น จากการเดินเท้าผ่านทุ่งดอกไม้ วัดริมทางเล็กๆ มุมสวยๆของหมู่บ้าน โรงเรียนที่มีเด็กๆ เพิ่งเลิกเรียนยิ้มแย้มต้อนรับ เดินตามและพยายามสื่อสารซึ่งกันและกัน การเดินเท้าของพวกเราเป็นไปได้ช้ากว่าที่คิด และหากคำนวณดูแล้ว ไม่มีทางที่จะออกไปถึงถนนใหญ่ก่อนมืดแน่ๆ แต่แล้วโชคก็เข้าข้าง เมื่อมีรถบรรทุกคันเขื่องผ่านมาให้พวกเราได้โบกขึ้นรถออกไปสู่ถนนใหญ่ และกลับสู่เมืองหลวงได้อีกครั้ง...

                วันต่อมา พวกเราเลือกที่จะไปเยี่ยมชมทะเลสาปศักดิ์สิทธิ์นอกเมือง ซึ่งเป็นทะเลสาปน้ำจืดที่ความสูง 3,780 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ห่างจากเมือง Gangtok ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 35 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากชายแดนสิกขิม-จีน เพียงแค่ 18 กิโลเมตร การไปเยี่ยมชมที่นี่จึงต้องขอใบอนุญาติพิเศษและจัดการโดยบริษัทนำเที่ยวที่ได้รับอนุญาติเท่านั้น เนื่องจากเป็นจุดควบคุมพิเศษ รถจิ๊ปของบริษัททัวร์ที่พวกเราติดต่อ พาพวกเราไต่ระดับไปตามถนนที่คดเคี้ยว ลัดเลาะไหล่เขาไปเรื่อยๆ เมื่อถึงระดับเกือบสามพันเมตร เขาโดยรอบก็ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ระหว่างทางยังมีจุดแวะพัก มีร้านรวงขายของที่ระลึก รวมถึงหมวกไหมพรม ถุงมือกันหนาวสำหรับนักท่องเที่ยว ก่อนผ่านน้ำตก เขตอนุรักษ์ป่าแอลไพน์ ด่านตรวจ และในที่สุดก็ถึงจุดหมายที่เรียกว่า ทะเลสาป Tsomgo หรือในอีกชื่อหนึ่งว่า Changu

                ทะเลสาปนิ่งสงบ ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาหิมะทางด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งเป็นถนนที่รถผ่านเข้ามาจอด รวมถึงร้านรวงขายของริมทาง แต่เบื้องหลังถนนสูงขึ้นไปก็ยังเป็นภูเขาสูงชันอีกเช่นกัน ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ความหนาวเย็น หิมะ ฝูงจามรี รวมถึงการหวนคิดถึงระดับความสูงที่พวกเรายืนอยู่ สร้างความอัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งเมื่อได้รู้ว่า เส้นทางผ่านทะเลสาปแห่งนี้ เป็นที่ผ่านทางของกองคาราวานมาแต่โบราณ เพราะไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ก็คือช่องเขา Nachula ที่ผ่านไปยังที่ราบสูงของจีนได้ ก็ยิ่งสร้างมโนภาพขึ้นในใจต่างๆ ได้อีกมากมายถึงภาพในอดีต ความยากลำบากในการเดินทาง และอื่นๆอีกมากมาย... น้ำในทะเลสาปได้มาจากหิมะจากภูเขาโดยรอบที่ละลายลงมารวมกัน และไหลออกไปก่อเกิดเป็นลำธารให้กับดินแดนที่อยู่ต่ำลงไป ด้วยอุณหภูมิที่พวกเราสัมผัสได้ ณ ความสูงเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าในฤดูหนาวผิวน้ำของที่นี่จะกลายเป็นน้ำแข็งทั้งหมด... คนเลี้ยงจามรีจูงจามรีมาล้อมรอบนักท่องเที่ยวอย่างพวกเรา ให้ขี่ถ่ายรูป เดินรอบทะเลสาป หรือเดินขึ้นเขาด้านหนึ่งไปจุดชมวิวก็ได้ โดยทางการมีการควบคุมราคาเขียนเป็นประกาศแผ่นป้ายไว้ที่ริมทะเลสาปเลย อย่างไรก็ดี พวกเราเลือกที่จะเดินขึ้นเขาไปชมทะเลสาปจากด้านบน ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางพวกเรายังมีโอกาสได้เห็นสีสันของดอกไม้ ที่พร้อมใจกันบานบนหญ้าสั้นๆบนเขา และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวเล็กๆอย่าง Marmot อย่างใกล้ชิด ไกลออกไปด้านบน ปีกสีเขียวแมลงทับของไก่ฟ้า Himalayan Monal ตัวโตบินตัดผาให้เห็น... หันกลับมาที่ทะเลสาปอีกครั้ง เงาเมฆเริ่มบดบังแสงจากฟ้าใส ค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามาครอบคลุมพื้นที่ จนน้ำเริ่มเปลี่ยนสี... น้ำที่ว่ากันว่าลามะสมัยก่อนใช้สีน้ำของทะเลสาปแห่งนี้ทำนายอนาคตของดินแดนแถบนี้ หากว่าน้ำมีสีคล้ำแสดงว่าปีนั้น ดินแดนแห่งนี้จะตกอยู่ในความลำบากยากแค้น... เมฆที่เห็นหอบเอาหิมะและลูกเห็บตามมาด้วย สร้างความตื่นเต้นให้กับพวกเราที่มาจากประเทศในเขตร้อนเป็นอย่างยิ่ง...ก่อนที่พวกเราจะลาจากทะเลสาปแห่งนี้ไป

                การได้มาเยือนบริเวณที่อยู่ในระดับความสูงเกินกว่า 3,500 เมตรแบบนี้ เป็นการทดสอบความพร้อมให้กับการเดินทางที่ตามมาของพวกเรา เพราะว่า พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่พวกเราตั้งใจกันว่า จะเริ่มต้นการเดินทางไปยังดินแดนอีกด้านหนึ่งของสิกขิม เพื่อเดินเท้าขึ้นไปชื่นชมความงามของเทือกเขาหิมาลัยให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น กว่าที่มองเห็นไกลๆจากในเมือง ขึ้นไปจนถึงบางตำแหน่งที่ว่ากันว่าเป็น “meeting place of man and mountain gods” พรุ่งนี้การเดินทางที่ว่า จะเริ่มต้นขึ้น...

 

               

 

 

 

 

 

 

 

ฟูจิซัง...เธอผู้เป็นนิรันดร์

 

            มีเพื่อนชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง บอกให้ฉันฟังว่า คนญี่ปุ่นเปรียบภูเขาไฟฟูจิดั่งเช่นหญิงสาว ผู้ซึ่งมีอารมณ์ปรวนแปรตลอดเวลาเอาแน่เอานอนไม่ได้ ยามเมื่อเธออารมณ์ดี เธอก็จะอวดโฉมโชว์ความงามอย่างเต็มที่ แต่ภายในไม่กี่นาที เธอก็อาจอารมณ์ขุ่นหมอง ซ่อนความงามของเธอเอาไว้เบื้องหลังเมฆหมอกได้ในทันใด และถึงแม้เธอจะไม่ได้โมโหโกรธาใครๆ มาเป็นเวลาเกือบๆ สามร้อยปีแล้ว แต่ก็ใช่ว่า เธอคนนี้จะนิ่งสงบอยู่ตลอดไป ไม่มีใครทราบแน่ชัดว่า เธอผู้งามสง่า สัญลักษณ์ของดินแดนอาทิตย์อุทัยตนนี้ จะตื่นจากความสงบขึ้นมาแผลงฤทธิ์อีกเมื่อไร...

            นับย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายแสนปีก่อน เธอผู้นี้ยังไม่ได้มีรูปโฉมปรากฎอย่างที่พบเห็นในปัจจุบัน แต่มีภูเขาไฟสองลูกที่ฉันอุปมาว่าเป็นพ่อและแม่ของเธอต่างหาก ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในดินแดนแถบนี้ ภูเขาไฟทั้งสองลูกต่างก็ปะทุระเบิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งตามวันเวลาที่ผันผ่าน จนกลายร่างถือกำเนิดขึ้นมาเป็นนางสาวฟูจิคนเก่า ที่มีความสูงเพียง 2,700 เมตร เมื่อหลายหมื่นปีก่อน เธอคนเก่ายังคงมีฤทธิ์พิโรธโกรธาเป็นครั้งคราว จนเมื่อประมาณหมื่นกว่าปีก่อนนี่เองที่เธอได้เปลี่ยนโฉมกลายร่างมาเป็นนางสาวฟูจิคนใหม่ ที่มีความสูงสง่าถึง 3,776 เมตร เส้นรอบวงที่ฐานยาว 125 กิโลเมตร ที่ได้รูปทรงงดงามเป็นกรวยคว่ำยอดตัดสมส่วน มองเห็นได้ตั้งแต่ฐานยันยอดโดยไม่มีผู้ใด (ภูเขาใดๆ) มาบดบังรัศมีความสง่างาม ดั่งรูปโฉมที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน

            ไม่มีใครทราบแน่นอนว่า เธอ “ภูเขาฟูจิ” （富士山）ได้รับชื่อของเธอมาอย่างไร โดยตัวชื่อของเธอเองแปลว่า “ผู้มั่งคั่ง อุดมสมบูรณ์” แต่จากคำกล่าวของนักวิชาการหลายๆท่าน บ้างก็ว่าชื่อเธอมาจากคำพ้องเสียงว่า不二ที่หมายความว่า เป็นที่หนึ่งไม่เป็นสองรองใคร บ้างก็เชื่อว่าอาจมาจากคำว่า  不尽 ที่หมายความถึงการไม่มีที่สิ้นสุด บ้างก็บอกว่ามาจาก 不死อันได้แก่ชีวิตอันเป็นนิรันดร์ไม่มีวันตาย และบ้างก็ว่ามาจากภาษาพื้นเมืองดั้งเดิมที่มีความหมายว่า “ไฟ” แต่ไม่ว่าเธอจะได้ชื่อของเธอมาอย่างไร สำหรับคนญี่ปุ่นโบราณแล้ว ภูเขาไฟแห่งนี้ เป็นที่สิงสถิตของเทพเจ้าแห่งไฟอันเป็นที่เคารพสักการะของคนทั่วไป ซึ่งแต่เดิมนั้นผู้หญิงจะไม่ได้รับอนุญาติให้ปีนขึ้นภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ (ความเชื่อนี้ได้รับการปฏิบัติมาจนถึงประมาณเมื่อ 100 กว่าปีก่อน เมื่อญี่ปุ่นปฏิรูปประเทศให้เป็นสมัยใหม่ ในยุคเมจิ) จะมีก็แต่นักบวชเท่านั้น ที่จะสามารถเข้าไปดั้นด้นปีนเขาแห่งนี้ได้ เพื่อบำเพ็ญตน แสวงบุญและบูชานมัสการเทพเจ้าในธรรมชาติ (ตามความเชื่อของศาสนาชินโตของญี่ปุ่น) และสำหรับชายชาวญี่ปุ่นเอง สถานที่แห่งนี้เป็นที่พิสูจน์ความเป็นลูกผู้ชายอย่างเต็มตัว ถ้าเขาคนนั้นสามารถพิชิตยอดเขาแห่งนี้ได้สักครั้งในชีวิต...

            ครั้งสุดท้ายที่เธอผู้นี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟระเบิดออกมานั้น อยู่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1707 อำนาจทำลายล้างของเธอ อันได้แก่ลาวาและเถ้าถ่านจากภูเขาไฟนั้น ว่ากันว่าปลิวไปปกคลุมถนนหนทางในเอโดะ (กรุงโตเกียวในปัจจุบัน) ที่ห่างออกไปถึง 100 กิโลเมตร...หลังจากนั้น ผืนแผ่นดินรอบๆ ตัวเธอก็ ได้รับการสั่งสมและอุดมไปด้วยดินจากภูเขาไฟ ถือกำเนิดเป็นป่าเฉพาะที่มีลักษณะพิเศษเป็นของตัวเอง เป็นที่อาศัยของสัตว์นานาชนิด รวมทั้งนกกว่า 150 ชนิดและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเฉพาะถิ่น รวมไปถึงพรรณไม้ต่างๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ยังมีถ้ำรูปร่างแปลกตาที่ถือกำเนิดจากลาวา ลำธาร น้ำตก และสระน้ำตามธรรมชาติอีกหลายแห่ง ความร้อนระอุใต้พื้นพิภพยังก่อให้เกิดน้ำแร่อันทรงคุณค่า อันเป็นที่มาของ 80% ของน้ำแร่ที่วางขายในญี่ปุ่น และบ่อและโรงอาบน้ำแร่มากมายรอบๆ บริเวณภูเขาไฟ ในเขตสองจังหวัดที่ภูเขาไฟแห่งนี้ตั้งอยู่ อันได้แก่จังหวัดชิสึโอกะ และยะมะนะชิ ทางตอนกลางของเกาะฮอนชู ประเทศญี่ปุ่น

            เมื่อกาลเวลาผันผ่าน จากความศักดิ์สิทธิ์ของพื้นที่ที่น้อยคนนักจะได้กล้ำกรายเข้าไปแสวงบุญ เธอได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกใฝ่ฝันที่จะได้ไปเยี่ยมเยือน นับจากปี ค.ศ. 663 ที่นักบวชไม่ทราบชื่อได้ปีนขึ้นเขาแห่งนี้เป็นครั้งแรก ในปัจจุบัน นักท่องเที่ยวเดินไต่เขากว่า 250,000 คนต่อปีที่ตั้งใจพิชิตยอดเขาแห่งนี้ เพียงในชั่วระยะเวลาสั้นๆ ระหว่างเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม ที่อากาศอำนวยพอจะให้นักท่องเที่ยวไต่ระดับเดินเขาขึ้นไปชื่นชมความงามของพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าบนยอดเขาแห่งนี้ได้...

            สถานที่พักกลางทางของคนในสมัยโบราณที่ต้องพักค้างแรมหรือพักพิงยามต้องเดินขึ้นเขา กลับกลายเป็นสถานีที่พัก แวะหาของกินเป็นจุดๆ ตามระดับความสูง ตั้งแต่สถานีที่หนึ่ง จนถึงสถานีที่สิบก่อนถึงยอด และเมื่อมีถนนฟูจิซูบารุฟรีเวย์ตัดผ่านขึ้นไปจนถึงสถานีที่ 5 ทางทิศเหนือ (ถนนสายนี้สร้างขึ้นใน ปี ค.ศ. 1964 ซึ่งเป็นปีที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพจัดงานแข่งขันกีฬาโอลิมปิคครั้งแรกในทวีปเอเชีย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ภูเขาฟูจิเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวนานาชาติให้ขึ้นมาเยี่ยมเยือน) รถโดยสารต่างๆ ก็สามารถไต่ระดับขึ้นไปถึงสถานีที่ 5 คะวะกุจิโกะ ที่ความสูง 2,305 เมตรได้อย่างง่ายดาย ซึ่งถือเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวทั่วไป (ที่ไม่ต้องการเดินถึงยอดให้เหนื่อย) สามารถขึ้นไปชมความงามของทิวทัศน์เบื้องล่าง สัมผัสอากาศที่ใกล้ยอดเขาที่สูงที่สุดของญี่ปุ่นแห่งนี้และหาซื้อของฝากต่างๆกลับไปเป็นที่ระลึกได้ ที่สถานีที่ 5 นี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ที่สูงที่สุดของญี่ปุ่นให้นักท่องเที่ยวสามารถส่งความระลึกถึงไปยังผู้อื่นที่มิได้ร่วมทางมาด้วยได้ ผู้ต้องการพิชิตยอดเขาส่วนใหญ่ก็มักมาเริ่มเดินเอาจากบริเวณนี้แทน ซึ่งสะดวกทั้งในแง่ของที่ทางจอดรถและการเตรียมตัว เตรียมเสบียงให้พร้อมก่อนการเดินเขา จากที่คนโบราณเคยใช้เวลาเป็นวันๆ เดินทางจากตีนเขา ในปัจจุบัน การพิชิตยอดสามารถใช้เวลาเพียงประมาณ 4-7 ชั่วโมง เดินจากสถานีที่ 5 ในขณะที่ขาลงจะใช้เวลาน้อยลงเพียง 2 ชั่วโมงกว่าๆ ถึง 5 ชั่วโมง (ขึ้นอยู่กับแต่ละคน) เท่านั้น อย่างไรก็ตาม อย่าลืมว่ายิ่งเดินขึ้นที่สูงนอกจากจะหนาวเย็นแล้ว อากาศก็จะยิ่งบางลง ออกซิเจนจะยิ่งน้อยลง ทำให้เหนื่อยง่ายกว่าปกติ

            ทั้งนี้ สำหรับผู้ที่ต้องการลำบากขึ้นอีกนิดและพิสูจน์ตัวเองขึ้นอีกหน่อย การพิชิตยอดเขาแห่งนี้อาจกระทำได้โดยเลือกเดินขึ้นจากสถานีที่ 5 ที่อยู่ด้านอื่นๆ ของภูเขา ที่อยู่ในระดับความสูงที่แตกต่างกันไป เช่นที่ ซึบาชิริ (1,980 เมตร) โกเต็มบะ (1,440 เมตร) หรือ ฟูจิโนะมิยะ (2,380 เมตร) ก็ได้ (แน่นอนว่ามีถนนตัดถึงสถานีที่กล่าวถึงนี้ทุกแห่ง) หรือจะเลือกพิสูจน์ตัวเองเดินจากตีนเขาที่สถานีที่หนึ่งเลยก็คงไม่มีใครว่า โดยปกติคนญี่ปุ่นมักนิยมที่จะเดินไปให้ถึงยอดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เพื่อชมความงามยามแสงแรกสัมผัสภูผา โดยเลือกเดินแต่มืด หรือไม่ก็ออกเดินทางล่วงหน้า เพื่อไปพักค้างแรมตรงจุดที่พักที่ใกล้ยอดที่สุดเพื่อเอาแรง ก่อนออกเดินขึ้นยอดแต่เช้ามืด เป็นธรรมดาที่ยอดเขาสูงขนาดนี้ และมีหิมะปกคลุมเกือบตลอดปีแบบนี้ ฟ้าจะใส มองเห็นไปได้ไกลก็เฉพาะช่วงเช้าๆเท่านั้น หลังจากนั้น ยอดเขาก็มักอึมทึมไปด้วยเมฆหมอกปกคลุมเสียส่วนใหญ่

            แต่สำหรับฉัน การที่จะเห็นเธอผู้นี้ให้สวยอย่างที่เธอเป็น คงไม่ใช่การมองจากบนยอด แต่เป็นการชื่นชมจากบริเวณที่ห่างจากตัวเธอออกมาสักนิด เพื่อได้ชมความงามอย่างที่เธอควรจะเป็นต่างหาก บริเวณทางเหนือของภูเขาไฟฟูจิ เป็นที่ตั้งของทะเลสาปทั้งห้าแห่งฟูเขาไฟฟูจิ อันได้แก่ยะมะนะคะโกะ (ใหญ่ที่สุด) คะวะกุจิโกะ, ซาอิโกะ, โชจิโกะ (กล่าวกันว่าสวยที่สุด), และโมะโตะซึโกะ (ลึกที่สุด) อันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนที่สำคัญของชาวญี่ปุ่น โดยทะเลสาปทั้งห้านี้เป็นเช่นกระจกสะท้อนเงาสาวสวยผู้นี้ได้อย่างดี รวมทั้งยังสร้างสีสันที่แตกต่างตามฤดูกาลที่แปรเปลี่ยนไปอีกด้วย ณ มุมใดมุมหนึ่งของทะเลสาปหนึ่งในห้านี้ ในวันที่เธออารมณ์ดี (อากาศแจ่มใส) เงาของเธอจะสะท้อนกับเงาน้ำให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมาต้องหยุดตะลึงหันกลับมามองความงามทุกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบนั้นมาชั่วชีวิต

            ความเป็นเอกลักษณ์และความงามของภูเขาไฟฟูจิ ปรากฏอยู่ในศิลปะของญี่ปุ่นทุกแขนงมาแต่โบราณ ไม่ว่าจะเป็นวรรณกรรม จิตรกรรม ประติมากรรมหรือศาตร์ด้านอื่นๆ รวมไปถึงตำนานเก่าแก่โบราณ ผีสางนางไม้ในป่าของภูเขาฟูจิก็เป็นที่เล่าขานกันมาจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่าตำนานความศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาไฟแห่งนี้จะลดน้อยลงตามกาลเวลาที่แปรเปลี่ยนไป และแม้ว่าความงามของเธอ จะดึงดูดให้ผู้คนนับแสนนับล้านมาชื่นชมความงามในแต่ละปี อันเป็นสาเหตุให้ตัวเธอต้องมัวหมองจากขยะและความสกปรกที่ผู้ผ่านทางทิ้งเอาไว้ จนทำให้เกิดกลุ่มรักษ์ภูเขาฟูจิที่รณรงค์ให้ความรู้ สร้างจิตสำนึกในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน รวมทั้งจัดกิจกรรมเก็บขยะทุกๆ ปี ฉันก็ได้แต่ภาวนาว่าทุกอย่างจะคงดำเนินไปด้วยดี และไม่มีอะไรทำให้เธอผู้นี้ขุ่นเคืองจนทนไม่ไหว จนสักวันหนึ่งต้องตื่นขึ้นมาจากความสงบเพื่อล้างแค้นผู้คนที่ทำให้เธอมัวหมอง ทั้งนี้ ก็เพื่อให้ความงามพิสุทธิ์ของเธอยังคงเป็นที่ประจักษ์ให้กับผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าตลอดไป สมกับความเป็นมาของชื่อของเธอ...เธอ...ผู้ไม่เป็นสองรองใคร เธอ...ผู้ไม่มีวันตาย และเธอ...ผู้เป็นนิรันดร์...

ใกล้จะหมดเดือนมกราแล้ว เดี๋ยวโควต้าเดือนนี้จะว่างเว้นไปซะ เลยรีบเอาเรื่องมาลงดีกว่า

ว่างๆก็อ่านกันไป  ส่วนรูปภาพประกอบเรื่องนั้น ลงให้ดูมานานนมแล้ว

คลิ๊กกลับไปดูใหม่ละกันนะ

 

เช่นเดิม บทความนี้เคยลงตีพิมพ์ในนิตรสารเล่มหนึ่งมาก่อนแล้ว

Enjoy the mountains!

 

Cheers,

 

ไหนๆก็ใกล้ปีใหม่แล้ว ก็ใคร่ขออวยพรให้ใครๆที่ผลัดหลงเข้ามาดูเว็บไว้ ณ ที่นี้

โชคดีมีความสุข ทำความดีกันเยอะ เผื่อชาตินี้และชาติหน้ากันไปเลย

ใครอยากได้อะไร หวังอะไรก็ขอให้สมความปรารถนาก็แล้วกัน (ถ้ามันไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะ)

ปีนี้ ไม่มีโอกาสได้ส่งการ์ดอวยพรอย่างที่เคยทำมาตลอดหลายๆปีที่ผ่านมาให้ใครเลย ต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะขอรับ

 

ก่อนหมดเดือน เอารูปที่โมร็อคโคอีกชุดมาให้ดู ความจริงกะจะโหลดลงไว้เมื่อเดือนที่แล้ว

แต่โควต้าไม่พอน่ะ เลยยกยอดมาลงต่อเดือนนี้แทนน่ะ

 

Best wishes for this coming Chrismas and New Year for anyone who accidentally visits my web.

Enjoy the new set of my Maroc pics.

 

Cheers,

 

 

 

 

http://lah-worawan.hi5.com

 

http://www.facebook.com/profile.php?id=678630834 อันนี้ต้องลงทะเบียนก่อนน๊า

 

 

ได้เวลาอัพเดท...เผอิญมีคนบอกมาว่า อยากให้เอาบทความท่องเที่ยวที่เคยเขียนไว้มาลงในเว็บ จะได้อ่านได้โดยไม่ต้องเสียเงิน (เอ๊ะยังไง?) ไหนๆ ก็ไหนๆ เลยเอาบทความเก่าๆ (เก่ามาก) มาลงให้อ่านเล่นกัน...จริงๆแล้ว บทความอันนี้ เขียนลง Bangkok Post ตอนที่ไปเที่ยวที่นี่ใหม่ๆ แต่พอมาดูอีกที โอ้โห...ลงไปตั้งแต่ Sept 2004 โน่น...ยังไงก็ เอาไปอ่านกันเล่นๆ...เย็นๆใจละกันนะ...อ้อ...ให้เครดิตอีกนิด บทความนี้ คงไม่สละสลวยเท่านี้ ถ้าขาดคนเอดิทคนสำคัญให้...(พอเอดิทแล้ว...มันดีกว่าที่ตัวเองเขียนเยอะเลยอ่ะ)...ขอบคุณ คุณ MDR ผู้ช่วยขัดเกลาภาษาที่ไม่ใช่ภาษาพ่อภาษาแม่นี้ให้ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นค่ะ...

ถ้าขยันอ่านจนจบได้ ช่วย Comment หน่อยก็ดีนะ...เออ..

Here is one of my travel articles written 3 years ago (2004).  This one was published in Bangkok Post (newspaper) in September 2004. Thanks to MDR who helped editing this article to make it much more interesting and better than the original one I wrote.

もしもし。。。これはね。。。３年前書きまし記事です。　その時はBangkok Postというタイの英語の新聞のために書きましたのです。　どうぞお楽しみに。

 

Knocking on Heaven’s Door

“Om”

Incantations of the sacred word rolled from the depths of our stomachs before we started trekking each morning.  We would hold the word in a single exhalation for as long as we could, before taking a deep breath and repeating the process over and over again.  We believed it to be a calling to the spirits of the sacred gods, asking them to bless and help us complete our daily trek.

A 9-day trek to Har-Ki-Doon Valley in the Western Garhwal Himalayas of Uttaranchal Province, northeast India was our mission.  Recently opened in 2002, this route of the 'National Himalayan Trekking Expedition' was arranged by the Youth Hostels Association of India (YHAI).  This was the third year that the route was being followed and we were the third expedition group of the season.  It was a long 9-day trek covering approximately 92 km.  We began at Sankri Base Camp at an altitude of 5,800 ft., before climbing to 12,000 ft. and traversing the snow-covered peak of Kedar Kantha.  We then dropped slightly in elevation to reach our destination at 11,200 ft. before trekking back down to Base Camp.

Normally, when travelling privately, the Har-Ki-Doon valley can be reached by a two-day trek from the village of Sankri.  However, our expedition followed a back-route across the mountains, taking us 7 days to reach the valley and a further 2 days back along the normal route.  Our extended route was opened just once a year during May and was arranged by YHAI, who prepared the campsites, veggie food and other basic facilities at various locations along the way.  A group of foot-loose trekkers started walking each day from May 1 to 31.

The expedition itself actually started after checking in at the Youth Hostel in Mussourie, 'The Queen of Hills', a popular Indian hill resort at an elevation of 6,000 ft.  The site was discovered by British troops during their period of colonialism and has now become a popular spot for newly-weds and vacationing families, since it is only 270 km. from Delhi.  The area has several waterfalls, cool weather, and superb views of mountains and valleys.   After a night in Mussourie, we piled onto a specially arranged 'trekkers' bus and transferred to Sankri Base Camp.  Though only 175 km. away, the journey took more than 8 hours!  The route twisted and turned through hills and valleys till some of us started to feel very sick.  We stopped briefly at a local village (mainly for a pee and a cup of tea) and then once again in the middle of some pinewoods for a lunch that had been prepared by the youth hostel.  Hanuman Langurs, macaques, and several species of high-altitude birds could be seen along the route so long as the long, tiring, bone-numbing journey didn't kill you first.  We arrived at Sankri Base Camp at 5 p.m. where the camp leaders and other staff were waiting to greet us.  They gave us an orientation of the site and then allocated us to large tents that separated the men and the women.  This was the only campsite where we had proper toilets.  We did not start trekking the next morning, but instead had a day acclimatizing to the altitude, which included morning exercise, a two-kilometre uphill trek and abseiling.  The day finished with a short visit to the local village and stunning views of the sunset over the majestic snow-capped peak of Swargarohini, towards which we would start trekking tomorrow.

The first real day of trekking had arrived, and our task was simply (?) to trudge up and up and only up over a distance of about 4 kilometres to Camp 1 at Juda Talao at an elevation of 8,000 ft.  Our backpacks were limited to 6-8 kg. per person but they felt as though they were filled with tons of rocks.  We passed through rich forests of pine and rhododendron; sometimes we saw vultures soaring overhead.  Juda Talao had a lake with a small island in the middle (Juda Talao means separated lake).  The camp leader warmly welcomed us with juice and some very nice tomato soup.  However, there were to be no baths or toilets this day onwards.  Today we had forest and a tiny stream next to campsite to do our business.  After our vegetarian dinner (actually all meals were vegetarian), we had a small campfire (actually it was candlelight) and a cup of tea before bed.  The next morning and for each morning that followed, we were awoken with a cup of tea in bed, before having breakfast, packing our bags and lunch boxes and setting out towards the next destination of the day.  Day after day, at each campsite, our routine would follow this pattern.  There was no change until we got back Base Camp.

The highlight of each day was therefore the trekking.  The distances we travelled over the next few days became longer and longer, we also continued to climb higher and higher.  On the second day, as we headed towards Kedarkantha campsite at 10,000 ft., we passed fields of montane flowers and green pastures with grazing herds of sheep and goats.  Several birds, especially vultures and raptors, were seen.  No need to mention the beautiful plants and insects, which were everywhere.  The campsite was located on the grassy foothills of Kedar Kantha, surrounded by snow-capped mountains.   Kedar Kantha is the abode of Shiva and the next day we would we would see a small shrine at the top of this 12,000 ft. peak.  Trekking to the peak required a lot of energy due to the thin air found at high altitude, but when trekking down from the peak to the next campsite we had to be a lot more careful due to the stresses on our knees, especially at one particular “death slope”.  However, the scenery was breathtaking.  All around were the distant peaks of snowy mountains, though we hadn't, as yet, walked on snow ourselves.

One of the highlights of the trek occurred on the fourth day when we actually got to walk on the snow.  The guide and his staff prepared safety lines for us whenever we had to traverse the snowy slopes of the mountain trail.  Slipping was of course unavoidable, but we had to make sure that we didn't slip over a cliff from which rescue would be Impossible.  It looked so dangerous but the safety was there.  It was great fun, especially for those of us who live in countries that never experience snow.

Days passed.  We were now on the long trek to Har-Ki-Doon Valley, following trails created by local villagers along the mountain ridges.  Our destination was clearly visible in front of us but we never seemed to get any closer.  Mountains, more mountains, rice paddies, forests, grasslands, waterfalls, we walked passed everything, but still couldn’t get there.  Luckily, there were a couple of local shops on the way, where we stopped to eat omelettes and curry-flavoured instant noodles!  It helped a lot since the daily vegetarian food was becoming somewhat monotonous.  The final stage of the trek, to reach the destination, seemed to be the toughest for everyone.  We saw a sign welcoming us to Har-Ki-Doon, but where was the camp?  All we could see In front of us were the peaks of mountains, streams, rocks, pine forests and lots of birds.  We saw a second sign - we should be there soon, and finally…  There!  The campsite was deep in the valley, down a slope that fell away at about 70 degrees!  The final descent to reach camp seemed very difficult after a long, tiring day, but what helped us enormously were the tremendous views of Har-Ki-Doon Valley.  Small tents had been set up on a large grassland that was surrounded by crystal-clear streams that tumbled from the stunning snowy peaks.  Our final efforts were put into reaching that heavenly site.  Swargorohini, Har-Ki-Doon, and several other peaks surrounded the campsite making us feel miniscule against the sacred power of the gods, and Mother Nature.  Our exhausted bodies were rejuvenated by their power.  The freezing night was filled with joy and happiness.

The sacred “Om” was raised once again in the warming rays of the morning's sun.  It was time to let go of heaven.  The final two-day trek back to Base Camp seemed a lot easier.  Even the 70-degree climb back out of the valley seemed much easier today.  We couldn’t help turning our heads to look back at heaven, a sight that will be engrained upon hearts forever.

Was it worth coming?  Was it worth enduring nine days trekking, plus the four-five days journeying to and from Base Camp, the lack of baths, toilets and meat for those of us who are accustomed to the niceties of life?  For me, the answer is an absolute "Yes!"  But for you, well you'll just have to go find out for yourself.